Καλή η Πύλη του Βρανδεμβούργου και ο Καθεδρικός Ναός, αλλά όταν είσαι 23 ετών σίγουρα θέλεις να δεις κάτι παραπάνω από τα κλασσικά τουριστικά μνημεία που φυσικά είναι άξια θαυμασμού.

Το Βερολίνο μετά την πτώση του Τοίχους, απέκτησε μια καινούρια ταυτότητα που την χαρακτηρίζει μέχρι και σήμερα. Rave parties σε εγκαταλειμμένα κτίρια, graffiti παντού, skate και ελευθερία έκφρασης είναι τα βασικά που κάθε ταξιδιώτης πρέπει να παρατηρήσει για να δει την πραγματική εικόνα αυτής της πόλης. Σε κάθε γωνιά υπάρχει ένας καλλιτέχνης μουσικός ή ζωγράφος που επέλεξε να εκφραστεί μέσω της τέχνης του χωρίς να υπάρχει ο φόβος της λογοκρισίας.

Kit Kat club, Tresor και Rso.Berlin, κάποια από τα rave clubs που μπήκαμε όντας παιδιά που δεν είναι εξοικειωμένα με την rave κουλτούρα και ως γνωστόν υπήρχε η πιθανότητα να μην μπορέσουμε να μπούμε. Eίχαμε την τύχη να βιώσουμε πως είναι η νυχτερινή ζωή των Βερολινέζων. Clubs που είναι ανοιχτά 3 ημέρες σερί με διαφορετικά line ups από το πρωί έως το βράδυ σε κτίρια industrial αισθητικής. Και το πιο σημαντικό αυτοκόλλητα στις κάμερες των κινητών ή ακόμη και απαγόρευση κινητού μέσα στον χώρο.

Ηταν εξαγνιστικό να μην έχεις την επιλογή να βγάλεις βίντεο για να το ανεβάσεις story για να προβάλεις, που είσαι και τι κάνεις. Το κάθε άτομο εκεί μέσα ζούσε την στιγμή με τον δικό του τρόπο, χόρευε όπως ήθελε και έκανε ότι ήθελε, φυσικά με συναίνεση από το άλλο άτομο.

Επουδενί, δεν ένιωσα το αίσθημα ότι δεν ανήκω εκεί, είναι μια κουλτούρα που σε αγκαλιάζει ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικότητας ή εξωτερικά στοιχεία. Δυστυχώς δεν είχε πάρτι στο πιο διάσημο κλαμπ τους, το Berghain, τις ημέρες που ταξιδεύαμε συνεπώς θα πρέπει να περιμένει για την επόμενη φορά.

Τέλος, σε κάθε πάρκο (ίσως και λόγω καλού καιρού) υπήρχε μουσική από όλο τον κόσμο, ακούσαμε καλλιτέχνες που έπαιζαν βραζιλιάνικα, house μέχρι και αφρικανικά, παρέα με τα παραδοσιακά τους όργανα.