Του Σάκη Παπαδόπουλου

Στη χώρα μας δεν είναι λίγοι αυτοί που όταν αγοράσουν ένα εξοχικό, θωρούν πως αυτόματα δικαιούνται και μια μόνιμη θέση στην κοντινή παραλία. Έτσι «φυτεύουν» ομπρέλες στην αμμουδιά, πολλές φορές τις τσιμεντώνουν και ασφαλίζουν με λουκέτο πλαστικές καρέκλες ή ξαπλώστρες, ώστε να είναι εκεί μόνιμα και να τους περιμένουν είτε πάνε για μπάνιο είτε όχι. Δεν είναι λίγες οι παραλίες που έχει δημιουργηθεί ένα δάσος από τέτοιες ομπρέλες.
Είναι ένα άλυτο πρόβλημα και επανέρχεται στη δημοσιότητα κάθε φορά που ένας γενναίος Δήμαρχος αποφασίσει να στείλει συνέργεια για να τις μαζέψουν, όπως πρόσφατα στη Χαλκιδική. Δεν είναι εύκολο αυτό καθώς οι “φυτευτές” αμέσως συσπειρώνονται και στρέφονται κατά των αρμοδίων του Δήμου. Και τότε αρχίζουν να φωνάζουν: «Τα μπητς μπαρ δεν τα βλέπετε, μόνο εμείς σας πειράζουμε;» «Μόνο οι ξένοι θα χαίρονται τις παραλίες μας που έρχονται εδώ από το πρωί και πιάνουν το μέρος μας;» «Μόνο οι πλούσιοι με τις βίλες θα έχουν μόνιμο μέρος;» «Φταίμε εμείς που σας ψηφίζουμε και αν ξαναδείτε ψήφο να μας κοπεί το χέρι». Κοντολογίς αντί να ζητούν να επιβληθεί άμεσα ο νόμος σε κάθε καταπάτηση παραλίας, ζητούν να έχουν και αυτοί το δικαίωμα να καταπατούν. Άλλωστε εδώ και δεκαετίες η καταπάτηση στη χώρα μας θεωρείται κάτι σαν κοινωνική δικαιοσύνη, και οι νομοί ως ένα εμπόδιο προς αποφυγή.
Ο κόπος των συνεργείων του Δήμου πάει στράφι καθώς αν όχι την ίδια μέρα, την επομένη, νέο δάσος με ομπρέλες σχηματίζεται ξανά στην ίδια περιοχή.
Τελευταία αποκαλύφθηκε πως κάποιοι που νοικιάζουν σπίτια μέσω της Airbnb προσφέρουν στον ενοικιαστή, φυσικά με εξτρά χρέωση και την μόνιμη ομπρέλα που έχουν τσιμεντώσει στην παραλία.
Με αυτά και πολλά άλλα, πολλές παραλίες στη χώρα μας έχουν υποβαθμιστεί αισθητικά και περιβαλλοντικά (τσιμέντωμα), άλλαξε η φυσιογνωμία τους καθώς η ανομία βασιλεύει, θυμίζοντας μας πως οι ελληνικές παράλιες δεν καταστράφηκαν μόνο από τις λίγες μεγάλες καταπατήσεις αλλά και από τις χιλιάδες μικρές…
Φωτογραφία αρχείου