Κείμενο – φωτογραφίες: Omorfa Taxidia

Η Αλάμπρα, ένα ανακτορικό συγκρότημα στις παρυφές της Γρανάδας στην Ανδαλουσία, είναι ένα ιστορικό αξιοθέατο παγκόσμιας εμβέλειας. Καθημερινά δέχεται περίπου οκτώ χιλιάδες επισκέπτες που περιφέρονται σε κήπους και παλάτια, για να θαυμάσουν πρωτίστως τα απομεινάρια της εξαιρετικής Ισλαμικής αρχιτεκτονικής, τελευταίο προπύργιο των Μαυριτανών επί ευρωπαϊκού εδάφους πριν αποχωρήσουν οριστικώς.
Αν και μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ, στους χώρους του λειτουργούν τρία ξενοδοχεία όπως το Hotel America στη φωτογραφία. Γεμίζουν από αυτούς που είναι πρόθυμοι να πληρώσουν αρκετά παραπάνω για να διανυκτερεύσουν μέσα σε ένα ιστορικό συγκρότημα που κάποτε μεγαλουργούσε στην Ιβηρική χερσόνησο.

Στην Άρτα, την ιστορική πόλη της Ηπείρου που οι περισσότεροι γνωρίζουν από το διάσημο γεφύρι της με τα βάσανα του πρωτομάστορα, ένα εμβληματικό κάστρο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Διηγείται την μεγαλειώδη ιστορία της Άρτας ιδιαίτερα τότε που ήταν η πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου.
Μέσα στο Κάστρο, απέναντι από την κεντρική πύλη, κατασκευάστηκε το 1958 από τον ΕΟΤ το ξενοδοχείο Ξενία, ένα κτήριο εξαιρετικά μοντέρνο για την εποχή του, που σχεδίασε ο διακεκριμένος αρχιτέκτονας και καθηγητής στο ΕΜΠ, Διονύσης Ζήβας.
Είχε μόνο 20 δωμάτια και το μεγαλύτερο μέρος του αποτελούνταν από μεγάλους χώρους για εκδηλώσεις, άρρηκτα συνδεδεμένους με την κοινωνική και πολιτιστική ζωή της Άρτας. Για τους Αρτινούς ήταν σημείο αναφοράς και πόλος έλξης. Ακόμη και σήμερα λένε πως εκεί έμενε η Βουγιουκλάκη όταν επισκέπτονταν την πόλη για παραστάσεις.
Το 1993 το Ξενία έκλεισε και παραδόθηκε ξεχασμένο στη φθορά του χρόνου. Έκτοτε η αδυναμία του τοπικού Δήμου, οι εμμονές των αρχαιολογικών υπηρεσιών, η γραφειοκρατία, η δαιμονοποίηση της επιχειρηματικότητας στη χώρα μας και η πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων, δεν επιτρέπουν την αξιοποίηση του. Προσπάθειες γίνονται, όλοι θέλουν, αλλά αποτέλεσμα μηδέν…
Έτσι η Άρτα χάνει ένα ιστορικό ξενοδοχείο που θα πρόσθετε αστέρια στο τουριστικό της προϊόν. Ένα μικρό ιστορικό ξενοδοχείο στη μέση ενός Κάστρου, μέσα σε ένα καταπράσινο περιβάλλον, θα προσέλκυε επισκέπτες υψηλού μπάτζετ και θα βελτίωνε την τουριστική εικόνα της πόλης.
Τώρα είναι σαν μια ντροπή που οι αρμόδιοι δεν μπορούν να κρύψουν από τους επισκέπτες του Κάστρου, καθώς εμφανίζεται πεισματικά μπροστά τους σαν να φωνάζει: “είμαι και εγώ εδώ, επιτέλους ενδιαφερθείτε πριν καταρρεύσω από τη φθορά και τη ντροπή…”